DEPARTMENT SCHAGEN

Het enige wat je deed herinneren aan de functie van het gebouw was het werk van Astrid Oud. Oud liet haar ideeën zien in de grootste expositieruimte in een combinatie van foto´s, projecties en het hergebruik van een toonbank. Hoewel men in een eerste blik in haar ruimte wellicht een shockeffect zou kunnen ervaren, laat haar vrije manier van werken met haar ideeën omtrent horror ook ruimte toe voor zowel een vreemde ironische rust als een spanning. De kracht zit in de vele poppen, die verminkt en onder het bloed druipend, door de manier van plaatsing in de toonbank, namelijk keurig op een rij gerangschikt, een strijdigheid en spanning te weeg brengen zonder dat je werkelijk een deel bent van (het verhaal) dat wat werd getoond. Betekent de plaatsing van de poppen dat er sprake is geweest van paniek en de poppen ´liefdevol´ een laatste eer en rustplaats is bewezen? Of juist dat er een psychopathologische geest in de weer is geweest en de poppen gevoelloos en berekenend ´uitgestald´ heeft? En welke rol hebben de blaffende honden en Oud zelf in deze ruimte (gehad)? De ruimte van Oud riep vele vragen op. What the hell has been taken place here?

De mogelijkheid tot exposeren en werken word in Schagen door een groep geïnspireerde kunstenaars zowel goed benut als professioneel aangepakt. In de nacht van 10 op 11 en 11 op 12 oktober vond er een bijzondere expositie plaats in het voormalig slachthuis aan de Zijperweg te Schagen. Vanaf zonsondergang kon het publiek door een deel van het gebouw dwalen en de op het duister en licht, op de dag en nacht geïnspireerde expositie van acht deelnemende kunstenaars aanschouwen en ervaren. Het initiatief tot deze expositie kwam van de kunstenaars Viktor Baltus en Kaj Bras. Het in gang gezette creëren van een kunst-en cultuurinfrastructuur in Schagen door Aad Holkamp en Greet van den Berg werd na het Tijdelijke Atelier aan de Laan en de Aterlierroute van afgelopen zomer, vervolgd door het succes van deze en vooral die van de Jonge Honden die aan de Atelierroute deelnamen middels een expositie in het voormalig slachthuis. Zowel het gebruik van de ruimte van het slachtpand als het getoonde werk kwamen in hun combinatie goed tot hun recht. Waar tijdens de Atelierroute de grotere ruimtes van het pand werden gebruikt als solo-expositieruimte werd het werk tijdens Nachtblind in de kleine inhammen aan de andere kant van het pand tentoongesteld. Door het vele tegelwerk en het donker en duister van de nacht ontstond een sfeer die je in de combinatie van slachthuis en nacht niet zo zeer zou verwachten. Nog meer dan tijdens de Atelierroute verdween het idee je in een ruimte te bevinden waar ooit vele dieren zijn geslacht. Hier droeg ook de samenwerking met improvisatie collectief Artkweek aan bij. De sfeer was in het geheel niet spooky.