Kunstenaarscollectief ‘Standplaats Schagen’ exposeert in de Art Room van kunstuitleen van Den Helder, van 20 maart t/m 27 april 2011. Op zondag 20 maart om 15.00 uur wordt de tentoonstelling geopend door wethouder Jos Beemsterboer van de gemeente Schagen.
Dit collectief, bestaande uit Quinten Trentelman, Miep van Riessen, Kerre de Graaf, Aad Holkamp en Thijs Zweers, beheert het voormalige Gemeentehuis in Schagen als expositie- en atelierruimte. De wijze waarop deze groep kunstenaars, met als standplaats Schagen, hun fascinaties verbeelden en vormgeven is van een zeer hoge kwaliteit.
Zo trekt Quinten Trentelman de toeschouwer in zijn schilderijen mee naar een wereld van verlaten ruimtes, verstild, aangrijpend en sereen. Quinten toont zich als een architect van het perspectief in verlaten ruimtes. Hij bouwt en construeert ruimtes die zowel uitnodigend als aangrijpend zijn. Zal ik wel, of zal ik niet? De ruimtes bevinden zich in grensgebieden. Mensen en dingen zijn afwezig. Allerhande onderhuidse bewegingen in de tijd worden gestold in een stil moment. Dat werkt als een soort spiegel die zowel tegenstellingen oproept als stilte doet ontstaan. Het kijken naar de werken van Quinten is een gebeuren op zich. Hij laat het broeien onder de verf.
Jarenlang werkte Miep van Riessen met textiel, stof, lappen. Totdat er een nieuwe periode aanving waarbij de combinatie van verf en draad haar werk zou gaan bepalen. Zij werkt vanuit een laag acrylverf op doek en borduurt daar met garen vlakken op. Aanvankelijk met figuratieve elementen. De mensen, dieren en dingen zijn verdwenen en een hele serie landschappen tonen dat draad en verf een prachtig verbond aan kunnen gaan. Wat is draad? Wat is verf? Waar houdt de één op en begint de ander? Miep laat verf draad zijn, ze laat draad verf zijn. Haar liefde en haar geduld, als ook haar sensitieve gevoel voor kleur, zijn in haar werk vervlochten.
Het vakmanschap van colorist en schilder pur sang Kerre de Graaf toont dat licht en kleur een kwetsbare ruimtelijke ervaring kunnen bewerkstelligen. Hij is in staat te laten zien dat kwetsbaarheid op de één of andere manier wringt. Maar Kerre is bovenal een schilder. Een colorist. Hij houdt er een sterke moraal op na: integer blijven, niet herhalen, niet uitmelken. Onbevangen blijven. Een weg die hem ook klem kan zetten in wat hij doet: hij reflecteert vanuit die enorme bagage aan kennis en dat kan wel eens lamleggen. Een eerlijke strengheid die hij niet alleen voor zichzelf hanteert, maar bij een ieder die zich een beeldend kunstenaar noemt.
Sam Middleton beheerst als geen ander de kunst om de werkelijkheid van ritme tastbaar te maken. Geboren in Harlem, een totaal andere wereld, is de jazz nog altijd zijn thuis en zijn leven. Aanvankelijk wilde hij kleding ontwerpen maar ging over op het schilderen. Op aanraden van Jackson Pollock, Jean Kline en Motherwell besloot hij naar het buitenland te gaan. Na een aantal reizen op zee kreeg hij de kans om met een beurs naar Mexico te gaan, om te studeren bij Diego Riviera, de man van Frida Kahlo. Tellen, tijd, ritme en beweging. Sam heeft een grote passie voor muziek en dans. Hij laat ons zien dat ritme tijdloos is. Zonder veel woorden te gebruiken verteld Sam heel veel. In de stiltes, in het zoeken naar een antwoord, wordt er veel gezegd. Een paar woorden en hij roept een hele wereld op. Dat weet hij ook in zijn collages te bewerkstelligen. Niets te veel, alles teruggebracht tot de kern.
De beelden van fotograaf Aad Holkamp lijken zich ergens in collectieve krochten te bevinden, ergens in de schaduw van de werkelijkheid te bestaan. Hij daalt af en vindt daar beelden die wij allemaal kennen, maar misschien liever willen vergeten. Beelden die zich in de marges van ons bewustzijn bevinden; in de kelders van onze stemmingen, onze gedachtes, onze gevoelens. Van onze ervaringen. Herkenbare elementen in het werk van Aad zijn de enscenering van toeval en intuïtie. Snelheid, beweging, perspectief, afstand en nabijheid: Aad weet ons middels deze elementen in zijn werk onze zogenaamde gedeelde werkelijkheid beleving op losse schroeven te zetten. De beelden weerkaatsen de echo van deze ontregeling op een wijze waarbij de donkere kant genadeloos zichtbaar word. Het herinnert ons aan het duister in onszelf, aan het duister tussen ons en de anderen, aan het duister van onze collectieve acties. ´Wat we niet kunnen beheersen, kunnen we beter omarmen dan wegstoppen´, zou je kunnen zeggen.
Thijs Zweers is opgegroeid in de west-friese kustplaats Enkhuizen. Hij volgde een tweejarige opleiding beeldende kunst aan het toenmalig Amsterdamse Vrije Kunst Academie en is pas afgestudeerd aan het ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Tot voor kort werkte hij in het oude gemeentehuis van Schagen en woont tot op heden in Amsterdam. Voor zijn eindexamen scriptie is hij een voortdurend onderzoek begonnen naar de mogelijkheid om de verbeelding van het individu te verplaatsen door ruimte en tijd door gebruik te maken van Internet, televisie, fotografie, en andere registraties van een bepaalde tijdsgeest. Op het Internet gevonden beelden, voorwerpen, vormen worden opnieuw gerangschikt en tot een nieuw geheel met een autonome context verheven. Met zijn tekeningen wordt het virtuele in evenwichtige materie omgezet. Hierdoor leven deze afgebeelde werelden in een nieuw bestaan. Waardoor de toeschouwer zal kunnen reizen naar werelden waarvan zij zelf geen weet heeft.
